Rubavathy Novels

 விழி 19 மருத்துவமனை அறையில் தேவா படுத்திருந்த கட்டிலின் அருகில் அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு விழி மூடிப் படுத்திருந்த சந்தியாவுக்கு‌ யாரோ தன்னை உற்றுப் பார்ப்பதுபோல் தோன்றச் சட்டென எழுந்தவள் கட்டிலில் இருந்தவனைப் பார்க்க, அவனும் அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவள் கண்களில் அவளையும் அறியாமல் கண்ணீர்த் துளிகள் முத்து முத்தாக இறங்கியது. முழுதாக இரண்டு நாள்கள் அனைவரையும் பயத்திலேயே வைத்திருந்த தேவா, எந்த ஆபத்துமின்றி அப்போதுதான் கண் விழித்திருந்தான். ‘எனக்குத் தெரியும்டா… எனக்குத் தெரியும், உனக்கு ஒன்னும் ஆகாதுன்னு…’ என்று நினைத்தவள் அவன் கையை மெல்ல அழுத்த, ‘இந்த ஜென்மத்தில் உன்னைத் தனியா நிம்மதியா விட்டு நான் போக மாட்டேன்டி.’ என்று அவளுக்குத் தன் கண்களால் பதில் சொன்னவனைப் பார்த்து, சந்தியாவுக்குச் சிரிப்பும் அழுகையும் சேர்ந்தே வந்தது. அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் அனைத்துப் பரிசோதனைகளும் முடிந்து வேறு அறைக்கு மாற்றப்பட்டான் தேவா. இன்னும் ஒரு வாரம் மருத்துவமனையில் அவன் இருக்க வேண்டும் என்று, மருத்துவர்கள் சொன்ன பிறகே அனைவருக்கும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு வெளிவந்தது. அந்த ஒரு வாரமும...

  விழி 18 கீர்த்தியின் திருமணத்திற்குக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்த சந்தியாவின் முன்னில் கையில் தட்டுடன் தயங்கித் தயங்கி வந்து நின்றாள் ஆர்த்தி. “என்ன ஆர்த்தி?” என்று கேட்ட சந்தியாவின் முன் அழகிய பட்டுப் புடவையையும், நகைகளையும் வைத்தவள், “இதெல்லாம் எங்க பரம்பரை நகை, வரப்போற மருமகளுக்காக எங்கம்மா ஆசையாய் எடுத்து வச்சது. இன்னைக்குக் கல்யாணத்துக்குப் போகும்போது இதெல்லாம் போட்டுட்டுப் போயேன்.” என்று கெஞ்சலாகக் கேட்க, அதற்கு மறுப்பாகத் தலையாட்டிய சந்தியா, “இல்ல ஆர்த்தி, இதெல்லாம் எனக்கு வேணாம். இந்த நகை எல்லாம் உங்கம்மா மருமகளுக்கு ஆசையாய் எடுத்து வச்சதுன்னு சொல்றீங்க… எனக்கு நடந்ததுக்குப் பேர் கல்யாணம்னே சொல்ல முடியாது. அப்படி இருக்க, எந்த வகையில் நான் இதெல்லாம் போட்டுக்கிறது சொல்லுங்க.” என்றாள் விரக்தியாகச் சிரித்தபடி. “ப்ளீஸ் சந்தியா, அப்படி எல்லாம் பேசாத. எப்படி நடந்திருந்தாலும் கல்யாணம் கல்யாணம் தான். நீ இந்த வீட்டு மருமகள் தான். இனி அதை யாராலயும் மாத்த முடியாது.” எனும் போதே சந்தியா ஏதோ சொல்ல வர ஆர்த்தி அவள் வாய் மேல் கை வைத்தவள், “நீ சொன்ன இல்ல, என்னை உன் அக்காவாப் பார்க்குறேன்னு. அது உ...

  விழி 17 தேவா வீட்டுக்குச் சந்தியா வந்து முழுதாக ஒருநாள் ஓடியிருந்தது. நாள் முழுவதும் அறையிலேயே அடைந்து கிடக்கும் சந்தியாவைப் பார்த்த தேவாவுக்கு மனது பிசைந்தாலும், ஒரு பக்கம் ஏனோ அவன் மனதில் சொல்ல முடியாத ஒரு அமைதி நிலவியது, அவன் மட்டுமே அறிந்த உண்மை.  அவளுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகி விட்டது என்று தெரிந்தபோது, அவன் உள்மனம் உணர்ந்த வலி அவனுக்கு மட்டும் தான் தெரியும். பின்பு தன் நிலை உணர்ந்தவன் எங்கிருந்தாலும் அவள் நன்றாக இருந்தால் போதுமென்று நினைத்து அவன் உணர்வுகளைத் தனக்குள் அடக்கி அணைகட்டி வைத்திருக்க, தீனா அவனின் வார்த்தைகளால் அந்த அணையைத் தகர்த்திருந்தான்.  தீனா அழைத்தபோது எங்கு அவளுக்கு எதுவும் ஆகிவிடுமோ என்று அவன் இதயம் துடித்தது. அங்குச் சென்று அவளை நல்லபடியாய் பார்த்த பிறகுதான் அவனுக்கு மூச்சே வந்தது. அப்போதும் கூட அவனுக்குச் சந்தியாவைத் தன் வாழ்க்கையில் இணைக்கும் எண்ணம் இல்லை. ஆனால், தீனா கடைசியாகச் சொல்லிச் சென்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டவனுக்கு, அதற்கு மேல் வேறு எதையும் நினைக்கத் தோன்றவில்லை. நேராக அவளை இழுத்துச் சென்று தாலியைக் கட்டி, அவளின் ஆயுளுக்கு, அவளுக்குப் பாத...

  விழி 16 அன்றைக்கு மறுநாள் கோவில் திருவிழா நடக்க இருக்க, பாதி ஊர் அந்தக் கோவிலில் தான் கூடி இருந்தது.  அன்றைக்கும் கீர்த்தியின் தந்தைக்கு உதவியாகக் கீர்த்தி, சந்தியா‌ இருவரும் கோவிலுக்கு வந்திருந்தனர். அன்றைய கோவில் திருவிழாவுக்குக் கோவிலுக்கு வந்திருந்தவனின் கழுகுக் கண்களில் அங்கிருந்த ஆள்களை வேலை வாங்கிக் கொண்டிருந்த சந்தியா விழுந்தாள். சாராயக் கேஸில் ஜெயிலுக்குச் சென்றிருந்த தீனா, தன் பணத்தை வைத்து அந்தக் கேஸிலிருந்து தப்பி இருந்தான்.  பார்ப்பதற்குக் கொள்ளை அழகாக இருந்தவளை விட்டு இம்மியளவும் நகரவில்லை தீனாவின் கண்கள். “யாருடா இவ? பார்க்க செம்மயா இருக்கா? இந்த ஊர்ல இருந்துட்டு இதுவரை என் கண்ணுல படாம இருந்திருக்காளே?” என்றவனின் பார்வை போன திசையில் இருந்த சந்தியாவைப் பார்த்த தீனாவின் கையாள்,  “அண்ணா இந்தப் பொண்ணு அந்த தேவாவோட ஆளு” என்றுச் சொல்ல, தீனா சட்டென அவனைத் திரும்பிப் பார்த்து அவன் சட்டையைப் பிடித்தவன், “நீ சொல்றது உண்மையாடா” என்று ஆக்ரோஷமாகக் கேட்க அவனும், “ஆமா ண்ணா‌… எனக்கு நல்லாத் தெரியும். அன்னைக்கு இந்தப் பொண்ணு, அந்தத் தேவாகூட இந்த ஊருக்குள்ள வந்ததை நான...

  விழி 15 சந்தியா அந்த ஊரில், ஒரு இடம் விடாமல் கீர்த்தியுடன் சுற்றித் திரிந்தாள். இன்னும் மூன்று நாட்களில் அந்த ஊர் அம்மன் கோவிலில் ஆடிமாதத் திருவிழா இருக்க, அதற்கான வேலைகள் நடந்து கொண்டு இருந்தது. கீர்த்தியின் தந்தை கோயிலில் பூ அலங்காரம் செய்யும் பொறுப்பை ஏற்றிருக்க, அவருக்கு உதவியாகக் கீர்த்தியுடன் வந்திருந்தாள் சந்தியா. அலங்காரத்திற்குத் தேவையான பூக்கள் வந்திருக்க சந்தியா, அதை வண்டியில் இருந்து கீழே இறக்கி வைத்துக் கொண்டு இருந்தவள் அங்கு தேவாவைப் பார்க்க, “ஹலோ எல்லச்சாமி” என்று கத்தி அழைத்தாள்.  அவள் குரலில் சட்டெனத் திரும்பிப் பார்த்தவன் கண்கள் இரண்டும் அவளைப் பார்த்தது பார்த்தபடியே அப்படியே வியந்து நின்றது.  பாவாடை, தாவணியில் பச்சரிசிப் பற்கள் தெரிய அழகாகச் சிரித்தபடி நின்றவளின் கோலத்தில் சித்தம் கலங்கித் தான் போனான் ஆணவன், ஒரு நிமிடம். அடுத்த நிமிடமே அவள் வேறொருவருக்கு நிச்சயம் செய்த பெண் என்ற நினைவு வர, தன் தலையை உலுக்கி அவன் மனதை நிலைபடுத்தியவனை, “எல்லச்சாமி, இங்க கொஞ்சம் வாங்க” என்ற சந்தியாவின் அழைப்பு அவளை நோக்கிச் செல்ல வைத்தது. “என்ன வேணும்? எதுக்குக் கூப்பிட்...

  விழி 14 அடுத்து வந்த இரண்டு நாள்களும் அமைதியாகவே சென்றது. அன்று காலை உறங்கிக் கொண்டிருந்த தேவாவின் அறைக்கதவைப் பலமாகத் தட்டினான் ரகு. கண்களைக் கசக்கியபடியே எழுந்த தேவா, கடிகாரத்தைப் பார்க்க அதில் காலை எட்டு மணி என்று காட்டியது. “என்ன இது, இன்னைக்கு இவ்ளோ நேரம் தூங்கிட்டேன்” என்றபடியே எழுந்து வந்து கதவைத் திறந்த தேவா, முகம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியோடு கையில் இனிப்புடன் இருந்த ரகுவைப் பார்த்தான். “என்னடா?” என்று கேட்க அவன் வாயில் இனிப்பைத் திணித்தான் ரகு. “டேய்… டேய்…” என்று அவனைத் தடுத்தவன், “இன்னும் பிரஷ் கூடப் பண்ணலடா” என்றவனைக் கட்டிப்பிடித்த ரகு, “அண்ணா நம்ம ரொம்ப நாளா நினைச்சிட்டு இருந்தது இன்னைக்கு நடந்திடுச்சு” என்று குதூகலமாகச் சொல்ல அவனைப் புரியாமல் பார்த்த தேவா, “என்னடா ஆச்சு? முதல்ல விஷயத்தைச் சொல்லு” என்றான். “அண்ணா, அந்த தீனாவோட சாராயம் காய்ச்சுற இடம் மொத்தமும் போலீஸ் வந்து சீஸ் பண்ணிடுச்சு. அந்த தீனாவையும், அவன் ஆளுங்களையும் அரஸ்ட் பண்ணிட்டாங்க… அந்த எம்.எல்.ஏவால கூட ஒன்னும் செய்ய முடியல…” என்று சொல்லத் தேவா திகைத்து நின்றான். “எப்படி? என்னன்னு தெரியல, இன்னைக்கு மார்னிங்...