Rubavathy Novels

 காதல் 3 ஷிவானி வந்ததை கூட உணராமல் 'கார் பார்க்கிங்' தூணில் சாய்ந்தபடி பயத்தில் எங்கோ வெறித்துக் கொண்டிருந்தவள் தோளைத் தொட்ட ஷிவானி, "ஆரா… ஏய் ஆரா, ஏன் இங்க உக்காந்துட்டு இருக்க?" என்று அவளை உலுக்கிய பின்பு நிகழ்வுக்கு வந்த ஆராத்யா, "ஷிவி" என்ற விசும்பியபடி பாய்ந்து சென்று தோழியைக் கட்டிக்கொண்டாள். தன் தோளில் முகம் புதைந்திருக்கும் தோழியின் தலையை பொதுவாக தடவிக்கொண்டே ஷிவானி மெல்ல திரும்பிப் பார்க்க, அங்கு அக்னி நின்றிருந்தான். ஷிவானி மெல்ல தலையை தூக்கி என்ன? என்பது போல் கேட்க, அக்னி கண்களை மூடித்திறந்தவன் அவளை சமாதானம் செய்யவும்,‌ பின் வேறு எதுவோ செய்யச்‌ சொல்லி சமிக்ஞை செய்ய அதை புரிந்துகொண்டவள், "ஆரா… என்னாச்சு டா? இங்க பாரு நிமுந்து என்னை பாரு…" என்று அவள் கன்னத்தைப் பிடித்து அவள் முகத்தை உயர்த்தி பார்க்க, ஆராத்யாவின் கண்கள் இரண்டும் கலங்கி இருந்தது. "ஏய் ஆரா… என்னாச்சு? எதுக்கு அழற?" என்றவளை ஆராத்யா எதுவும் பேசாமல் மீண்டும் கட்டிக்கொள்ள, ஷிவானி மெல்ல அவளை அழைத்து வந்து காரில் அமரவைத்து, காரில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து மெதுவாக, ...

 காதல் 2 'வீக் எண்ட்' என்று இளைஞர்களால் அழைக்கப்படும் வார விடுமுறை நாள் நாளை என்பதைக் கூட மறந்து அந்த வெள்ளிக்கிழமை நாளில், அலுவலகம் பரபரப்பாக இருக்க, அங்கு வேலை செய்யும் சில ஆட்கள் முகத்தில் ஒருவிதப் பீதியுடன் அந்த 'கான்பரன்ஸ்' அறையின் வாசலைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தனர். 'கான்பரன்ஸ்' அறையின் கதவைத் திறந்து கொண்டு கௌதம் உள்ளே வர,‌ கௌதம் பின்னால் வேகமாக நடந்து வந்த அவன் கால் ‘ஷூ’ வின் சத்தமே அங்கிருந்தவர்களின் மனதில் பயத்தைக் கிளப்பியது. ஆறடி உயரத்தில் மாநிறத்திக்கு சற்று கம்மியான நிறம் தான் என்றாலும், அதுவும் அவனுக்கு அழகாகத் தான் இருந்தது. தீர்க்கமான கருப்பு வைரம் போன்ற கண்கள், அதில் எப்போதும் ஒரு அழுத்தம் இருந்துகொண்டே இருக்கும். எந்தவித கெட்ட பழக்கம் இவனுக்கு இல்லை என்று சொல்லாமல் சொல்லும் இளஞ்சிவப்பு நிற உதடுகள், நுனியில் கோபத்தை சுமந்திருக்கும் கூர் மூக்கு, 'சிக்ஸ் பேக், எய்ட் பேக்' என்றெல்லாம் இல்லாமல், ஒழுங்காக உடற்பயிற்சி செய்து உடலை உறுதியாக ஆரோக்கியமாக வைத்திருந்தான். எப்போதாவது சிரித்தால் அத்தி பூத்தாற்போல், அவன் வலப்பக்கம் விழும் ஆளை இழுக்கு...

  காதல் 1 காலை வேளையில்‌ விடிந்தும் விடியாமல் இருந்த வானத்தில், சூரியன் இருக்கிறானா? இல்லையா? என்று தேடும் அளவுக்கு,‌ மார்கழி மாதத்தின் பனி மெல்லிய திரையாக படர்ந்து வெளிச்சத்தை மறைத்துக் கொண்டிருந்த நேரம், அந்த வீட்டின் பூஜை அறையில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த சுப்ரபாதத்தின் சத்தம் மெலிதாக மாடிப்படி ஏறி, தட்டாமல் கதவைக் கடந்து சென்று, அமைதியான சூழலில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்த பெண்ணவள் காதுகளில் செல்லமாகச் சிணுங்க, கண்களை மூடியபடியே மெல்லிதாக அவள் இதழ்கள் விரிந்தது. கைகளை நீட்டி சோம்பல் முறித்தபடி மெல்லப் புரண்டு படுத்தவள், மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தாள். அவள் ஆராத்யா பிரியதர்ஷினி. கண்விழித்தவளின் பார்வையில் அங்குச் சுவரில் மாட்டி இருந்த கடிகாரம் விழுந்தது. அந்த கடிகாரம் இப்போது காலை மணி ஆறு என்று காட்டியது. சட்டென அதிர்ந்த படி போர்வையை விலக்கி விட்டு எழுந்து மெத்தையில் பொத்தென்று உட்கார்ந்தவள், "ச்சீ மணி ஆறு தான் ஆகுது அதுக்குள்ள முழிச்சிட்டேனே…" என்று தலையில் கைவைத்துக் கொண்டு அமர்ந்தாள். "எல்லா இந்த அத்தையால வருது. விடியக் காலையில் இப்டி சுப்ரபாதம் போடாதீங்க… போடாதீங்கன்னு ஆய...